Η ποδηλασία μέσα απο τα μάτια ενός λάτρη του αθλήματος

Η ποδηλασία στην Ελλάδα δεν είναι μπάσκετ ή ποδόσφαιρο! Δεν είναι δημοφιλής όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, όμως κάθε χρόνο αυξάνεται, ειδικά ανάμεσα στους νεότερους! Αυτό μας δίνει την ελπίδα ότι μπορεί από κει μέσα να αναδειχθούν και κάποια ταλέντα ανεβάζοντας το επίπεδο του αθλήματος στη χώρα μας. ‘Ένα από τα ταλέντα στην χώρα μας είναι ο Πάνος Παρράς .

Πως αποφάσισες να ξεκινήσεις το ποδήλατο;
Από μικρός είχα τρέλα με το ποδήλατο λίγο παραπάνω από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας μου. Διοργανώναμε αυτοσχέδιους αγώνες στους οποίους προσπαθούσα να πρωταγωνιστήσω. Το 2006 ασχολήθηκα ένα χρόνο με την ποδηλασία αλλά λόγο των υπερβολικών ωρών εργασιών και λίγο του νεαρού της ηλικίας μου δεν  κράτησε για πολύ, θα μπορούσα να πω ότι δεν είχα τόσο την σωστή καθοδήγηση από άλλους ποιο παλιούς ποδηλάτες στην περιοχή. Να ξέρετε πάντως ότι μεγάλο μέρος της αλήθειας ήταν ότι δεν έλαβα άμεσα μέρος σε αρκετούς  αγώνες τότε ώστε να το πάρω ζεστά το θέμα. Η ένταση του αγώνα σε κάνει να θες να προπονηθείς περισσότερο για να πας στον επόμενο. Τουλάχιστον έτσι λειτουργώ εγώ.
Το ‘’αστείο’’ είναι πως επέστρεψα ξανά το 2012. Ήταν απλά μια ‘’άσχημη’’ μέρα. Δεν άκουσα το ξυπνητήρι, πέρασε το υπηρεσιακό λεωφορείο του πολεμικού ναυτικού που εργάζομαι και λόγο του ότι δεν επιτρέπεται σε στρατιωτική περιοχή να μπει ταξί πήρα το ποδήλατο γιατί ήταν ο πιο γρήγορος τρόπος να μπω και να διασχίσω τον δρόμο αυτόν. Εκεί συνάντησα έναν ποδηλάτη ο οποίος με ενημέρωσε για έναν αγώνα-event που διοργάνωνε ο πδσ Οδυσσέας στην Πετρούπολη αττικής όπου πήγα έλαβα μέρος και εκεί κόλλησα ξανά!

Ποιο είναι το όριο που ξεχωρίζει τον χομπίστα από τον αθλητή;
Δύσκολη ερώτηση! Αθλητές για μένα είναι όλοι! Από αυτόν που κάνει 2 φορές τη εβδομάδα σαν βόλτα μέχρι και αυτόν που προπονείται 6 φορές την εβδομάδα. Θα σας πω όμως για τον χομπίστα και τον επαγγελματία! Αυτή είναι η ερώτηση που πρέπει να απαντηθεί! Να διαβάσουν και κάποιοι που ζουν το όνειρο του επαγγελματία ποδηλάτη στην Ελλάδα! Επαγγελματίας είσαι όταν μπορείς να ζεις από αυτό. Και όχι για ένα, δυο η 5 χρόνια. Αλλά μπορείς να εξασφαλίσεις το μέλλον σου γενικότερα! Οι επαγγελματίες ποδηλάτες στην Ελλάδα δυστυχώς είναι ελάχιστοι αν σας λέω 5 είναι πολλοί. Το ότι έχουμε 5 χορηγούς που παίρνουμε κάποια υποστήριξη αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε και επαγγελματίες ποδηλάτες άλλο αν πλασαριζόμαστε στην πρώτη 5αδα η 10αδα σε κάποια από τα πανελλήνια! Οπότε η αλήθεια που πονάει είναι ότι και αν είσαι στους πρώτους 5 αθλητές πανελληνίως αν την επομένη μέρα σταματήσεις δεν θα υπάρχει τίποτα… όποτε χόμπι κάνουμε η μάλλον οι περισσότεροι.

Συνδυάζεται εργασία, πρωταθλητισμός και προσωπική ζωή;  
Συνδυάζεται ναι! Είναι θέμα του πόσο πολύ το θέλεις! Προσωπικά μπορεί να επιστρέφω από την δουλεία 9 το βράδυ αλλά θα βγω για προπόνηση! Έστω μια ώρα. Η θα προσπαθήσω να κάνω λίγο ποδήλατο πήγαινε-έλα στη δουλεία ώστε να μην χάσω την επαφή. Μου έχει τύχει να γυρίσω μετά από 15 μέρες ταξίδι, χειμώνα 3 το πρωί και έκανα τη διαδρομή από τη δουλεία στο σπίτι συν ένα κύκλο ακόμα στην περιοχή για να κλείσω 2 ώρες ποδήλατο γιατί σε 5 μέρες έτρεχα πανελλήνιο πρωτάθλημα. Έφευγα ταξίδια με το πλοίο που υπηρετώ ένα μηνά και έκανα προπόνηση με 35 βαθμούς έστω λίγο. Είχα στόχο - Ήξερα ότι θα γυρίσω πίσω και θα με περιμένουν πραγματικές μάχες και όχι ασκήσεις! Πραγματικός πόλεμος τιμόνι με τιμόνι! Όλα χρειάζονται σωστό προγραμματισμό για το θέμα της προσωπικής ζωής και επειδή δεν μου αρέσει να απαντώ με υπεκφυγές….. χρειάζεσαι δίπλα σου άτομα που θα σε καταλαβαίνουν και θα σε στηρίζουν!

Υπάρχει ημερομηνία λήξης αθλητή;
Για μένα όχι! Μπορεί να υπάρχει μείωση στην απόδοση και κάποια στιγμή κάποιοι να μην το δέχονται και να σταματούν από κούραση ψυχολογική και ξεκινούν άλλα αθλήματα. Ξέρω προσωπικά αθλητές που κάνουν 30 χρόνια και 35 ποδηλασία. Αυτό το προφίλ θέλω να ακολουθήσω και εγώ ανεξαρτήτως απόδοσης.

Κατά τη γνώμη σου η ποδηλασία είναι σε ανάπτυξη, παρακμή ή τα ίδια;
Υπάρχει ανάπτυξη στην ποδηλασία. Κυρίως οφείλεται στην οικονομική κρίση. Κάποιοι το γυρνούν από πιο ακριβά σπορ στην ποδηλασία η σε αλλά είδους γυμναστικής. Στην αρχή σαν αστικοί ποδηλάτες με ένα φτηνό εξοπλισμό  όπως ξεκίνησα και εγώ και μετά πιο συστηματικά! Είναι άθλημα που σε κάνει να κολλάς μαζί του!

Πόσες ώρες αφιερώνεις στη προπόνηση σου και ποιοι σε στηρίζουν;
Ανάλογα την περίοδο, συνήθως 7-16 ώρες τη εβδομάδα αφιερώνω στις προπονήσεις  μου. Βασικός μου χορηγός είναι το κατάστημα DYNO CYCLES στην Αργυρούπολη  με τα GHOST BIKES! Ο Ντίνος Πανάγου είναι ένας άνθρωπος που πίστεψε  σε μένα μετά από εισήγηση του τότε προπονητή μου Σταμάτη Ρόμα στις αρχές του 2014 ενώ βρισκόμουν πιο πίσω σε αποτελέσματα από ότι τώρα. Η ομάδα μου ΘΗΣΕΑΣ και το καταστήματα WORLD OF BIKE και THE BIKE OUTLET ενώ έχω μια πάρα πολύ καλή συνεργασία από φέτος με την MYPROTEIN. Επίσης έχω και άλλους πιο μικρούς χορηγούς η οποίοι με στηρίζουν και αυτοί όπως: το γυμναστήριο μου top gym, το Θάνο το Λιασκο καθώς και τα καταστήματα ACTIONITEMS.GR  και Grammarios bikes.

Υπάρχει κάποιος αγώνας που να σε έφερε στα όριά σου και πώς το αντιμετώπισες;
Όταν κάνεις πρωταθλητισμό βρίσκεσαι αρκετές φορές στα όρια σου. Συνήθως αυτό που μας κουράζει είναι όταν δίνουμε πολλά για έναν αγώνα και δεν έρχεται το επιθυμητό αποτέλεσμα. Όταν έρχομαι σε αυτή την κατάσταση σημαίνει ότι έχω φτάσει στα όρια μου και ψυχολογικά και σωματικά οπότε προσπαθώ να ξεκουραστώ και να ηρεμίσω ψυχολογικά για να επανέλθω στον επόμενο αγώνα να δοκιμάσω πάλι τον εαυτό μου πιο ήρεμος.

Ποια είναι η μέχρι τώρα καλύτερη και ποια η χειρότερη στιγμή της πορείας σου;
Επειδή τα τελευταία 4,5 χρόνια  που ασχολούμαι από το comeback μου το 2012 έχω τρέξει περίπου 200 αγώνες έχω πολλές καλές και κακές στιγμές. Δεν μπορώ να προσδιορίζω μια σαν την καλύτερη και τη χειρότερη. Σίγουρα ένα πολύ καλό αποτέλεσμα που είχα ήταν μια 6η θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα μάραθων το 2015 αλλά την ίδια χρονιά και ενώ ετοιμαζόμουν για κάτι καλό και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα xc αρρώστησα 5 μέρες πριν τον αγώνα και από ένα πλασάρισμα στην πρώτη 10αδα που ήθελα ήρθα μετά βίας στην 33η θέση! Τόσο απλά.

Τι σε κρατάει πάνω στη… σέλα τόσα χρόνια;
Γενικά είμαι άνθρωπος που δεν μεταπηδώ από το ένα πράγμα στο άλλο στη ζωή μου! Επιλέγω όταν κάνω κάτι να έχω μια πορεία και να ξεκινώ και να σταματώ το κάθε τι που αρχίζω.

Αξίζει τον κόπο; Υπάρχουν στιγμές που έχεις μετανιώσει γι’ αυτή τη μοναχική επιλογή;
Ανάλογα στον άνθρωπο. Εγώ είμαι δραστήριος τύπος δεν θα μπορούσα να είμαι όλη μέρα στον καναπέ και να βλέπω μπάλα ή να κάνω καθιστική ζωή γενικά. Μου αρέσει η ένταση και να έχω μια αξιόλογη παρουσία σε ότι κάνω. Οι μόνες στιγμές που δεν μπορώ να πω ότι με κάνουν να μετανιώνω αλλά ότι με κουράζουν ψυχολογικά είναι όταν έχω πεσμένη απόδοση και για αυτό ευθύνομαι εγώ και μόνο εγώ γιατί ζητώ από το σώμα μου σχεδόν όλο το χρόνο να είναι σε φόρμα πράγμα το οποίο είναι φύσης αδύνατον.
 
Πόσο επικίνδυνη είναι τελικά η αγωνιστική ποδηλασία;
Αρκετά επικίνδυνο. Έμενα δεν μου φαίνεται τόσο γιατί έχω μια σχετική εμπειρία με μηχανές και enduro και έχω δει τα πράγματα πιο γρήγορα. Άλλοι όμως αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα γιατί η ποδηλασία δεν είναι άθλημα μόνο δύναμης αλλά και τεχνικής ειδικά στο χώμα! Και να ξέρετε κάτι στην ποδηλασία μια απλή πτώση με 15 χιλιόμετρα είναι αρκετή να σπάσεις την κλείδα σου και να χρειαστείς  χειρουργείο!

Τι χρειάζεται ένα παιδί για να ξεκινήσει ποδηλασία με βλέψεις αγωνιστικές;
Πάθος! Χρήματα! Χρόνο! Όρεξη για πετάλι! Ποοοοολυ πετάλι! ταλέντο τελευταίο και έμπειρα άτομα που θα τον καθοδηγήσουν.

Γιατί οι γυναίκες είναι πολύ λιγότερες από τους άνδρες στο άθλημα;
Γιατί οι γυναίκες τα παρατάνε εύκολα γενικά! Η ποδηλασία είναι ίσως το πιο σκληρό άθλημα στον κόσμο. Οι γυναίκες έχουν παραπάνω εγωισμό από τους άντρες! Και λιγότερο υπομονή. Όταν μπαίνουν στην διαδικασία ανταγωνισμού θέλουν να πρωταγωνιστήσουν. Θα παρεξηγηθούν πολλές… αλλά θέλω να σας πω την αλήθεια! Λίγες είναι οι γυναίκες που θα βγουν με βροχή για προπόνηση η με 40 βαθμούς.

Στην Ελλάδα έχουν γίνει βήματα; Σε τι επίπεδο βρισκόμαστε σε σχέση με το εξωτερικό;
Στην Ελλάδα το επίπεδο είναι χαμηλό. Πολύ χαμηλό. Δεν έχω αγωνιστεί στο εξωτερικό αλλά βλέπω την διαφορά με αθλητές που μπορεί να με περνούν σε έναν αγώνα 5 λεπτών και όταν βγουν έξω σε ένα πανευρωπαϊκό να τους δεις στην 80 θέση! Έχουμε κάποιες σημαντικές διακρίσεις αλλά είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού! Πραγματικά ξέρω τη θέση μου και σέβομαι οποιονδήποτε συμμετέχει σε αγώνες του εξωτερικού αλλά για να λέμε όλη την αλήθεια η ενασχόληση μου με την ποδηλασία ξεκίνησε σε μεγάλη ηλικία και είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταφέρεις να μπεις στην πρώτη πεντάδα στο πανελλήνιο αν είσαι εργαζόμενος!

Η οικονομική κρίση τι επιπτώσεις είχε στην ποδηλασία;
Φυσικά και έχει! Όπως σε όλα τα σπορ. Η ποδηλασία αν μπεις για τα καλά στους αγώνες είναι εξαιρετικά ακριβό σπορ, ένα ποδήλατο επιδόσεων μπορεί να κοστίζει και 10000 ευρώ με την έκπτωση που παίρνουμε σαν αθλητές από διάφορα μαγαζιά. Ο εξοπλισμός είναι πανάκριβος και συν της άλλης οι τιμές στα ελληνικά καταστήματα αυξημένες –δεν θα αναλύσω αν φταίει το κράτος που σίγουρα φταίει- αλλά πολλοί προτιμούν να αγοράσουν κάτι από το εξωτερικό που θα είναι ίσως και στην μισή τιμή από την Ελλάδα. Σίγουρα αυτό είναι μεγάλο πλήγμα για τα ελληνικά καταστήματα!

 Σε ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σου πάνω, καλή επιτυχία σε ότι κάνεις!

This entry was posted in Interview On .